Siła ze słabości, a słabość?...

No tak. Jak zwykle problemy. Wynikające z przekształcenia Pasiaka w Wolniaka. Pisałem wcześniej o „embarras de richesse”, czyli „kłopocie (wynikającym z) bogactwa”, i teraz, qrna, mam.

Mam w domu… sorry, przez chwilę miałem, ileś-tam kanałów telewizji, gdyż jednym z pierwszych kroków było pozbycie się telewizora oraz rozwiązanie wszelkich umów z jego posiadaniem związanych. Wcześniej wystarczało mi 6 kanałów TV PIERDEL, gdzie gadające głowy mieliły te same tematy praktycznie na tę samą modłę, rzadko dopuszczając oponentów do głosu – a nawet jak jakiś oponent otwierał paszczę, to najczęstszym zdarzeniem było rzucenie przez którego z ziomali zalecenia: „Wyłącz te kurwy, na czwartym leci mecz/na piątym „Rambo”/na drugim kabarety”, itp. itd. Ciężkimi przedmiotami w TV nie rzucano, gdyż rzucającego czekałby wpierdol srogi a bolesny, z przyczyn oczywistych, których tłumaczyć nie ma tu potrzeby.

Mam za to, tu na wolności, oczywiście z dawna wytęskniony Internet, z jakimś pół miliardem „kanałów”, co do niejednej już konkluzji zdążyło mnie przywieść. Po pierwsze zgadzam się z mistrzem Lemem, że gdyby nie Sieć, to nie uwierzyłbyś, że tylu idiotów świat może nosić i się od tego nie zapaść (luźna trawestacja); po drugie mam dostęp do dowolnie wybranej muzyki w formie internetowych radiUFF (3-4 lata temu nie wiedziałem, że można sobie ustawić dowolnego ulubionego wykonawcę, a może faktycznie nie było można), i jednak mogę wyłowić to, co piszczy w trawie po stronie przeciwnej od głównego nurtu, i o dziwo niegłupie umysły się tam niejednokrotnie produkują. Acz na wnioski w tej sferze za wcześnie, na razie się rozglądam, i ogólnie ostrożnie obwąchuję różne opcje.

Świat się nadal do mnie uśmiecha, a zwłaszcza różne, górne i dolne, elementy figur postrzeganych przy różnych okazjach samic Homo sapiens, albo zresztą i niekoniecznie sapiens; w końcu, jak to ktoś napisał: „czego się spodziewasz po tyłku młynarki, poezji?...”, i wielką miał rację, zwłaszcza w stosunku do samca nieobcującego od dłuższego czasu, więc również nie sapiens, czyli rachunki się wzajemnie znoszą bez krzywdy dla którejkolwiek ze stron. Toteż szczerzą się do mnie biusty, nogi i tyłeczki – a skoro one się szczerzą, to na twarze jakoś nie mam czasu zwracać uwagi; jeszcze okazałoby się, że się jednak nie szczerzą, to i po co się frustrować? Ja oczywiście szczerzę się zwrotnie, i pewnie dlatego mam wokół siebie wolną na kilka metrów przestrzeń nawet w zatłoczonym centrum handlowym, a 80-letnia turystka z poprzedniego odcinka wolała dokończyć żywota na ławeczce, niż mi towarzyszyć, choć jej zwiędłe atrybuty się do mnie bynajmniej nie szczerzyły, a raczej kwaśno i kaprawie na mnie spoglądały, rzekłbym. No nic, jakoś te uśmiechy się w końcu wyrównają, choć za „te śmieszne ruchy” mam zasadę nie płacić, i w związku z tym z żadną agentką uprawiającą masaże towarzyskie nie mam zamiaru wchodzić w zażyłość, ani w jedno-, ani w wielokrotną.

Megi do obróbki zostały przez zleceniodawcę potwierdzone, ergo pierwsze dinero już niedługo wpłynie do mojej kieszeni, kolejne zlecenia w drodze – i aż się nie mogę nadziwić fartowi mojemu. Byłoby-ż to jakoweś zadośćuczynienie ze strony Opatrzności? Dotychczas znałem powiedzenie: „Każdy dobry uczynek zostanie kiedyś UKARANY”, czyli wychodzi na to, żem jednak zatwardziały bandzior, skoro okoliczności tak sprzyjają. Pewnie więc dla równowagi złamię jutro kość goleniową z przemieszczeniem, a mieszkanie mi się sfajczy – nie traćcie nadziei, Czytelnicy. Jakbym nagle znów przestał pisać, to znaczy, że wykrakałem. Póki jednak klawiatura w garści, a prąd w kablach, podzielę się jeszcze z Wami wiadomością, że miejscowy pub nazywa się po prostu PUB (taki ma wymyślny szyld umieszczony przez właściciela z nadzwyczaj wyrafinowanym gustem), a Piotr, jeden ze świeżo zapoznanych kompanów od szklenicy zwierzył mi się, że przybytek ów winien zwać się „Patologia”. Hm – poza etnograficznie uzasadnionymi w takim miejscu werbalnymi kurwami, konkursem bekania, postronnym pawiem rzuconym w weekendowy wieczór na trawnik przez jednego z bywalców oraz pojedynkiem na pięści między dwoma innymi krewkimi bywalcami, którzy kulturalnie wyszli na zewnątrz, by wymienić męskie uprzejmości – żadnych patologii nie zaobserwowałem, zaś wyżej wymienionych zdarzeń żadną wszak miarą patologią nazwać się nie godzi.

Igraszkom barowym przygląda się z pobłażaniem barman imieniem Danko, który pochodzi z Bałkanów, i nie takie hopsztosy już w knajpach widywał, choć stosunkowo młody wiekiem to człek. Sympatyczny jest również na trzeźwo; to znaczy na moje trzeźwo (gdyż koniecznie postanowiłem to sprawdzić, by się upewnić, że nie do końca mi się pojebało w łepetynie), a pewne pokrewieństwo dusz można wytłumaczyć hardkorowymi przeżyciami danymi nam obu w przeszłości, choć odmienne były z pewnością tych przeżyć charaktery. Muszę z nim któregoś dnia wyduldać coś o większej objętości, bo sukinsyn nic procentowego w pracy nie łyka, a jeno uśmiecha się lisio i w sposób nieodgadniony, na widok klienteli brewerie odprawiającej, zaś do znajomości smaku rakii nieopatrznie mi się zdążył już przyznać. I tu go mam, a raczej miał będę.

I w tym cała rzecz, jak pisał Kalasanty spętany, własnopiórnie sobie prorokując wolnościową chujnię w którymś odcinku – w zamknięciu wszystko za ciebie organizują, od pobudki do zgaszenia światła, choć po drodze, w ciągu takiego dnia, sporo elementów burdelizacji totalnej się przydarza, kamikadze-boski-wiatr-nie-ma-przebacz. Nie organizują ci wbrew pozorom pór oddawania długu naturze; w „Skazanych na Shawshank" to fajny greps był, ale to film, i to o latach przeszłych traktujący. Rzecz – i to rzecz najważniejsza – w tym, że w celi byłeś „ustawiony”, ferajna cię miała w poważaniu, i byłeś ziomom guru. Bo musiałeś. Bo wymuszona przez system słabość wynikająca z zamknięcia dała w efekcie SIŁĘ do przetrwania.

A co mi da siła wolności?...

Oto jest pytanie, jak napisał Szekspir.